Rozdział 8

Rano obudziłam się z ogromnym bólem głowy. Cholera. Co ja wczoraj robiłam? Nic nie pamiętam. Czułam, że zaraz mnie rozsadzi. Próbowałam przywołać jakieś wspomnienia z ostatniej nocy. 

- Ok. Od początku - powiedziałam sama do siebie i zaczęłam wszystko analizować.

Klub. Barman. Drinki. Blondyn. I znowu drinki, które kupił mi...Tomas? Chyba tak się nazywał.

I znowu wracam do punktu wyjścia. W tym momencie film się urywa, a ja nic więcej nie pamiętam. Ciekawe jak trafiłam do domu. 

Wstałam z łóżka i pokierowałam się do łazienki, żeby zmyć z siebie makijaż i wziąć prysznic, bo do tej pory mam na sobie ciuchy z dyskoteki. Po ogarnięciu się od razu poczułam się lepiej, jednak moja głowa wciąż niemiłosiernie bolała. Założyłam szare dresy i za dużą koszulkę, a włosy związałam w wysokiego kucyka. Generalnie, wyglądałam tak, jak się czułam, ale mi to odpowiadało. Nie chciałam dzisiaj nigdzie wychodzić, więc nie będę się stroić. Gotowa zeszłam na dół. 

- Proszę, proszę. - Powiedział ostro Harry. - Myślałem, że już dzisiaj nie zaszczycisz mnie swoją obecnością.

- Ciebie też miło widzieć Harry - odparłam. - A teraz się zamknij, bo głowa mi pęka.

- A to ciekawe. Przecież mówiłaś, że nie będziesz dużo piła. - sykną.ł - Więc skąd ten kac?

- O co ci chodzi? Dlaczego jesteś taki złośliwy?

- Ooo, więc nic nie pamiętasz? 

- Nie. Właśnie miałam cię zapytać o to, co się wczoraj zdarzyło.

- Oh, niesamowite - westchnął Harry. - Więc nie pamiętasz, że przyszłaś tu z jakimś fagasem, z którym chciałaś się poruchać. Zapewne nie pamiętasz też, że gdy wywaliłem go z domu, to najpierw wydarłaś sie na mnie za wyrzucenie twojego kolegi, a potem zaproponowałaś mi seks. A no i powiem ci, że bardzo schlebiało mi to, jak nadawałaś mi pieszczotliwe przydomki typu "kochanie", czy "skarbie".  

Harry skończył swoją przemowę, a ja stałam przed nim jak wryta analizując wszystko to, co przed chwilą powiedział. Kurwa. Było gorzej, niż myślałam. 

- Widzę, ze cię zatkało. 

- Harry, ja... - próbowałam coś z siebie wydusić. - Przepraszam.

- Przepraszam? Tylko na tyle cię stać? Zachowałaś sie strasznie nie odpowiedzialnie! Zaufałem ci! A ty po prostu wszystko spieprzyłaś! Kurwa Emma! Nawet nie potrafisz sobie wyobrazić, jak bardzo jestem na ciebie wściekły. Zawiodłem się na tobie. 

A ja dalej stałam i się na niego gapiłam. Czułam sie tak źle. Łzy napłynęły mi do oczu, a ja za wszelką cenę starałam się je zatrzymać. Nie udało mi się. Płakałam. Przecież ja nigdy nie płaczę, a on tak zwyczajnie mnie złamał. Płacz jest żałosny, a ja nie chcę być żałosna. Jestem silna, chcę być. Ale teraz, teraz czuję się słaba.

- Ej, Emma, nie płacz - powiedział Harry. - Przepraszam. Nie powinienem był tak krzyczeć. Wczoraj byłaś zalana, wszystko było nieświadome. 

- Nie Harry, przestań. Obydwoje wiemy, że masz rację. Nie można mi ufać. Jestem nieodpowiedzialna. Ja nie potrafię się zmienić. Jestem cholernie żałosna, jestem słaba. 

- Hej mała, nie mów tak. Jesteś najbardziej silną dziewczyną, jaką znałem. I wiesz co? Nie jesteś żałosna. Jesteś wspaniała i cieszę się, że mogę ci pomagać - powiedział Harry. - No chodź to do mnie - powiedział i otulił mnie swoimi silnymi ramionami. 

Łzy dalej spływały po moich policzkach. 

- To przez ciebie, wiesz? - powiedziałam, gdy wciąż trwaliśmy w uścisku.

- Co?

- To przez ciebie płaczę. Złamałeś mnie. Nie płakałam od dwóch lat, a ty tak po prostu się zjawiasz, chcesz mi pomóc i przez ciebie pękam.

- To dobrze, że płaczesz. No niekoniecznie dobrze, że to przeze mnie. Płacz nie jest niczym złym. Nie myśl, że pękasz, że cię złamałem. Ja po prostu cię otwieram. 

- Harry - zaczęłam - dziękuje.

- Nie ma za co - powiedział i otarł ostatnią łzę spływającą po moim policzku.

- Dobra, a teraz dość tych czułości - powiedziałam i odsunęłam się od niego - nie jestem do tego przyzwyczajona.

- Nad tym też popracujemy. 

- Nie rozpędzaj się tak, co?

- Wszystko w swoim czasie - powiedział i puścił mi oczko. - A teraz pasowałoby zrobić coś do jedzenia. 

- No tak, ale obawiam się, że lodówka jest pusta.

- To co zakupy?

- Musimy? Tak bardzo mi się nie chce. Jedyne o czym marzę, to aspiryna i wygodna kanapa przed telewizorem.

- Więc co proponujesz? - zapytał - Pizza, czy chińczyk?

- Chińszczyzna.

- To ja zadzwonię, a ty odpocznij.

- Ooo, będziesz się dzisiaj mną opiekował?

- A mam inne wyjście? - zapytał i wystawił mi język.

- Już miałam powiedzieć, ze jesteś uroczy, a tu wszystko zepsułeś.

- Oj idź się już połóż, a ja przyniosę ci koc i tabletki.

- Dobrze.

Harry zniknął w kuchni, a po chwili wrócił z herbatą i aspiryną. Przykrył mnie kocem i usiadł obok mnie. 

- Zamówiłem już jedzenie. Będzie za pół godziny.

- To dobrze, umieram z głodu. 

- Oglądamy jakiś film? - zapytał Harry.

- Tak. Co proponujesz?

- Horror, czy komedia?

- Komedia, nie chcę, żebyś mi sie tu popłakał - powiedziałam, a on się zaśmiał.

Włączyliśmy sobie "To właśnie miłość". Oglądanie przerwał nam dzwonek do drzwi. Przyjechało jedzenie, więc Harry zapłacił i odebrał nasz posiłek. Siedzieliśmy przed telewizorem i jedliśmy. Film skończył się o dwudziestej, a my nie byliśmy zmęczeni.

- Co robimy?

- Wiesz, tak sobie myślałem, że moglibyśmy się lepiej poznać. W końcu nie wiemy o sobie zbyt dużo.

- W sumie czego nie? Więc co proponujesz? - zapytałam

- No możemy zagrać w pytania. Ja zadaję tobie, a ty mi. I tak na zmianę.

No i graliśmy. Padały najróżniejsze pytania. O ulubiony kolor, ulubione danie, o rodzeństwo. Potem weszliśmy na trochę "wyższy poziom" pytań, czyli ilość partnerów, stracenie dziewictwa i inne bardziej intymne sprawy. W sumie podczas tej "gry" zbliżyliśmy sie do siebie. Muszę przyznać, że zyskał w moich oczach.

- Dobra to teraz moja kolej - powiedział Harry - Dlaczego się taka stałaś? No wiesz, taka zimna i oschła. No bo, chyba nie byłaś taka zawsze.

I w tym momencie zamarłam. jeszcze nikomu tego nie opowiadałam. Powinnam mu o tym powiedzieć?

___________________________________________________________________________

I bum :) Mamy rozdział 8! Dodaję go dość szybko, żeby wynagrodzić wam to, że ostatni na rozdziały trzeba było dość długo czekać :) Mam nadzieję, że się wam podoba.

Buahaha przerwałam w takim momencie :) Co myślicie? Czy Emma mu powie?

CZYTASZ = KOMENTUJESZ

TO MOTYWUJE

do następnego xx