Rozdział 30

Sceny erotyczne 

Przeczytajcie notkę końcową, a zwłaszcza ostatnią część! Proszę 

Miłego czytania x

_______________________________________________________________________

Tydzień minął w zaskakującym tempie i nim zdaliśmy sobie z tego sprawę, staliśmy na lotnisku, przygotowując się do odprawy.

- Jesteś pewny, że zabraliśmy wszystko? - zapytałam, chcąc się upewnić.

- Po raz kolejny odpowiedź brzmi: TAK - westchnął. - Zaczynam się czuć, jakbyś była moją matką.

- Więc pieprzysz własną matkę? - uniosłam brew i oboje się zaśmialiśmy.

- Oh nie... Tu mnie masz  - uśmiechnął się, chyba na wspomnienie ostatnich nocy.

Puściłam mu oczko, a on delikatnie klepnął mnie w pupę, na co zapiszczałam.

- Więc... - zaczęłam, robiąc minę, która miała przypominać słodkiego szczeniaczka.

- Co chcesz?

- Dlaczego od razu zakładasz, że czegoś chcę?

- Kochanie, znam cię zbyt dobrze.

- Więc... Chciałam zapytać, czy możesz nauczyć mnie jeździć na snowboardzie?

- Nie miałaś zamiaru jeździć na nartach?

- Właściwie to kupiłam sobie deskę, więc stwierdziłam, że nie muszę zabierać nart - wytłumaczyłam, a on popatrzył na mnie niepewnie. - No proszę... to nie może być takie trudne!

- Nic nie obiecuję, nie jestem najlepszym nauczycielem. Ale skoro tak ładnie prosisz, spróbuję.

- Dziękuję - prawie krzyknęłam. - Jesteś najlepszy - powiedziałam i cmoknęłam go w policzek, a on przewrócił oczami.

Po chwili kobiecy głos płynący głośników informacyjnych poinformował nas, że mamy udać się na odprawę. Zabraliśmy swoje bagaże i oddaliśmy je obsłudze lotniska, po czym skierowaliśmy się do kontroli osobistej i po trzydziestu minutach siedzieliśmy już w samolocie.

- Nigdy nie leciałem pierwszą klasą - przyznał.

- Oh naprawdę?

- Właściwie to mój drugi raz, kiedy lecę samolotem.

- Żartujesz? - zapytałam, nie do końca wierząc w jego słowa.

- Nie. Moja rodzina jest była zbyt bogata, więc nie mieliśmy pieniędzy na podróże. Tylko raz polecieliśmy do Niemczech, kiedy byłem mały, więc w sumie tego nie pamiętam.

- Ja od małego podróżuje. Zawsze tato zabierał mnie i mamę na wyjazdy służbowe, więc myślę, że w samolocie spędziłam ogromną część mojego dzieciństwa.

- Strasznie ci zazdroszczę. Jest tyle miejsc na świecie, gdzie chciałbym polecieć.

- Na przykład?

- Na pewno Nowy Jork. To chyba moje największe marzenie. No i jeszcze Hiszpania, Grecja, Turcja, Francja, Chiny...

- Dla chcącego nic trudnego. Polecimy razem. Wszędzie - powiedziałam podekscytowana, planując w głowie nasze przyszłe podróże.

- Mówiłem ci. Nie stać mnie na to.

- Ale mnie stać. Wiesz, że pieniądze to dla mnie nie problem.

- Nie będziesz za mnie płacić i koniec tematu.

- Jak chcesz - powiedziałam zrezygnowana i zapięłam swoje pasy, ponieważ stewardessa poinformowała nas, że startujemy.

Czekał nas ośmio godzinny lot, więc zostaliśmy wyposażeni w koce i małe, podręczne poduszki. Nasze fotele były duże i mieliśmy wystarczającą ilość miejsca, aby je rozłożyć, co obydwoje robiliśmy. Leżeliśmy obydwoje, przykryci naszymi kocami i trzymaliśmy się za ręce. Mieliśmy szczęście, ponieważ wylatywaliśmy o drugiej w nocy, więc byliśmy zmęczeni i bez problemu udało się nam zasnąć, zaraz po rozpięciu pasów.

Dokładnie o dziesiątej piętnaście zostaliśmy obudzeni przez stewardessę, która oznajmiła, że musimy zapiąć pasy, bo zaraz lądujemy. Wyprostowaliśmy nasze fotele do pozycji siedzącej i wykonaliśmy jej polecenia. Po dwudziestu minutach wylądowaliśmy, więc wyszliśmy z samolotu.

***

- Wow! Ten apartament jest... Wow! - powiedział podekscytowany, kiedy dotarliśmy na miejsce.

- Jest niesamowicie - przyznałam. - Wszystko wygląda tak przytulnie.

Zatrzymaliśmy się w pięciogwiazdkowym hotelu położonym w centrum miasta, blisko wyciągu narciarskiego. W naszym apartamencie była sypialnia, łazienka z ogromną wanną, salon z kominkiem i balkon, z którego zapewne nie będziemy korzystać, z uwagi na niską temperaturę na zewnątrz. Pomieszczenia urządzone były dość nowocześnie, ale miały w sobie kilka elementów, które sprawiały, że można czuć się tu przytulnie i bezpiecznie.

Rozpakowaliśmy nasze bagaże i opadliśmy na kanapę w salonie.

- Jestem taka głodna - jęknęłam i położyłam dłoń na moim burczącym brzuchu.

- Idziemy coś zjeść do hotelowej restauracji?

- Może zamówimy jedzenie do pokoju? Jestem taka zmęczona. Spanie w samolocie to tak na prawdę nie spanie.

- Właściwie to dobry pomysł - przytaknął, biorąc do ręki pokojowe menu. - Na co masz ochotę?

- Mają pizzę? Czuję, że dziś jest ten dzień, kiedy się obżeram i leże przed telewizorem.

- O Boże, z kim ja się związałem? - Zaśmiał się i uderzył się dłonią w czoło, za co od razu dostał poduszką w głowę.

- Licz się ze słowami, bo będziesz spał na kanapie - wytknęłam mu język.

- Oczywiście, kochanie.

Po około dwudziestu minutach przyszła obsługa hotelowa i dostarczona nam nasze jedzenie na talerzach pod srebrnymi pokrywami. Tu wszystko jest takie dostojne. Harry zamówił krewetki z sosem, a ja pizzę z kurczakiem.

- O matko! Jak mogłeś zamówić pizzę, na której są oliwki - zaczęłam marudzić, kiedy tylko zobaczyłam swój talerz.

- Skąd miałem wiedzieć, że ich nie lubisz? - zapytał, próbując się bronić.

- Nikt nie lubi oliwek.

- Racja. Nienawidzę ich.

- Trudno i tak musisz zjeść je wszystkie z mojej pizzy.

- Co? Dlaczego?

- Za karę - powiedziałam, udając złowieszczy śmiech i wepchnęłam mu trzy oliwki do buzi.

I robiłam to dopóki nie zjadł ich piętnastu, a jego twarz nie zbladła i nie wyglądał, jakby zaraz miał zwymiotować. Potem zjedliśmy nasze jedzenie, które było wyśmienite. Spróbowałam krewetek Harry'ego i przysięgam, że można dać się na nie pokroić. Ciągle nie wierzę, że sama zjadłam pięć kawałków tej ogromnej pizzy, a mojego chłopakowi odstąpiłam tylko jeden.

- Czuję, że moja dupa jest teraz ogromna. Wielka, gruba dupa.

- Kocham twoją grubą dupę - powiedział, uśmiechając się.

- Jako dobry chłopak powinieneś powiedzieć, że mam piękny zgrabny tyłek i że wcale nie jest wielki.

- Okej, w takim razie powtórka - obydwoje się zaśmialiśmy.

- Ale mam wielką dupę - powtórzyłam, po czym wstałam z kanapy i złapałam się za pośladek.

- Kochanie, masz niesamowicie zgrubną pupę, którą szalenie kocham.

- Aww, jesteś słodki.

- Nie, to ty jesteś słodka - powiedział przesłodzonym głosem, co wywołało u mnie napad śmiechu.

Dlaczego nie możemy być normalni?

- Korzystając z tego, że jest już późno, a my obydwoje wstaliśmy z kanapy... Może tak wzięlibyśmy wspólną kąpiel? - zaproponowałam, przygryzając wargę.

- Co? Kurwa, tak. Idę napełnić wannę - krzyknął i pobiegł w stronę łazienki.

Zaśmiałam się z jego reakcji i powolnym krokiem ruszyłam w jego stronę. Otworzyłam drzwi, podczas gdy Harry wlewał właśnie płyn do wody.

- Gotowe - oznajmił. - Panie przodem.

- Skoro nalegasz.

Powoli rozpięłam guzik moich spodni i zsunęłam ja na dół. Potem chwyciłam rąbek koszulki i ściągnęłam ją przez głowę. Zostałam w samej bieliźnie.

- Cholera. Więc to jest to, co teraz nosisz? - zapytał, lustrując moją koronkową bieliznę.

- Um, czy to problem? - zapytałam niewinnie.

- Kurwa, nie. W żadnym wypadku.

- Mógłbyś? - wskazałam ręką na zapięcie od stanika, aby pomógł mi się go pozbyć.

Harry zdjął mój stanik, a zaraz po tym pozbyłam się moich fig i weszłam do wanny, zanurzając się w wodzie po samą szyję. Zaraz po tym Harry również się rozebrał i dołączył do mnie.

- Zastanawiałam się ostatnio nad sprzedażą domu. - powiedziałam po chwili.

- Oh, dlaczego?

- Myślę, że jest o wiele za duży jak dla mnie. Teraz, kiedy nie ma rodziców, nie potrzebny mi dwu piętrowe mieszkanie.

- Więc gdzie chciałabyś mieszkać? - zapytał, przybliżając się do mnie z drugiego końca wanny.

- Znalazłam nowocześnie urządzony apartament w centrum, zaraz obok budynku Smith Corporation.

- Nie było by lepiej, gdybyś zamieszkała u mnie? Mieszkam blisko centrum, a i tak większość czasu spędzamy wspólnie.

- Nie jestem pewna. Jesteśmy razem dopiero trzy tygodnie i do tego ciągle się kłócimy.

- Ale znamy się ponad dwa miesiące i przez miesiąc mieszkaliśmy już razem.

- Ale wtedy nie byliśmy razem.

- Będzie dobrze, zaufaj mi.

- Ale Harry...

- Kochanie - mruknął, a jego ręka znajdowała się niebezpiecznie blisko mojej kobiecości.

- Sama nie wiem - powiedziałam drżącym głosem, ponieważ poczułam tam jego dłoń.

- Myślę, że postaram się cię przekonać.

Włożył we mnie jeden palec i zaczął nim powoli poruszać. Jęknęłam z przyjemności i odchyliłam głowę do tyłu. Zaraz po tym poczułam, jak dodaje kolejny palec i wsuwa je i wysuwa. Powoli wyjął je ze mnie i zaczął kciukiem drażnić moją łechtaczkę. Popatrzyłam na niego błagalnie, a on znów wepchnął we mnie dwa palce.

- Tak cudownie zaciskasz się wokół moich placów. To cudowne - powiedział chrypliwym głosem, co wywołało u mnie jeszcze większe podniecenie.

Czułam, że jestem już blisko, kiedy on przestał i udawał, że nic się nie stało.

- Harry - wydyszałam niemal błagalnym tonem

- Więc jak kochanie? Zamieszkamy razem? - zapytał z tym swoim głupim uśmieszkiem na twarzy, wykorzystując stan, w którym obecnie się znajduję.

- Tak Harry, tak. A teraz dokończ.

Włożył palce ponownie i wykonał nimi ostatnie ruchy, doprowadzając mnie tym do szaleństwa. Krzyknęłam jego imię z przyjemności i rozluźniłam swoje ciało, pozwalając mu swobodnie opaść w wodzie. Chłopak przygryzł wargę, patrząc na mnie swoimi niesamowitymi oczami.

Wstałam i wyszłam z wanny, a następnie owinęłam się puszystym hotelowym ręcznikiem, a zaraz po tym Harry powtórzył moją czynność.

- Nie możesz tego więcej robić - powiedziałam, kiedy przebraliśmy się w piżamy i leżeliśmy w łóżku.

- Czego robić?

- Wykorzystywać swoich palców, chcąc wymusić na mnie zgodę.

- To nie o to chodziło - powiedział niewinnie.

- Czyżby? - uniosłam brew.

- Kochanie, obydwoje wiemy, że i tak byś się zgodziła. A przy okazji tylko skorzystałaś - wymruczał cicho.

- A od kiedy to zrobiłeś się taki cwany.

- Zawsze taki byłem.

- Skoro tak mówisz - odparłam - A przy okazji: twoje palce działają cuda.

- Skoro tak mówisz - powtórzył po mnie i pocałował mnie w głowę.

- Kocham cię, tak bardzo cię kocham - powiedziałam cicho i wtuliłam się w jego klatkę piersiową.

- Też cię kocham księżniczko - odpowiedział i obydwoje zasnęliśmy.

 _________________________________________________________________

PRZEPRASZAM, PRZEPRASZAM, PRZEPRASZAM. Wiem, że dość długo zwlekałam z tym rozdziałem, ale nie miałam czasu. Kończę w tym roku gimnazjum, więc muszę się bardzo dużo uczyć i przygotowywać do testów. Dodatkowo mam też ciężką sytuację rodzinną. Naprawde mi przykro i postaram się dodawać rozdziały częściej.

Jeśli chodzi o ten rozdział to mam nadzieje, że się wam spodoba. Nie jest za długi, ale nie chciałam już dłużej zwlekać.

Tak w ogóle to trudno mi uwierzyć, że to już 30 rozdział. Nie podejrzewalam, że napiszę ich tak dużo, bo szczerze mówiąc myślałam, że po dziesięciu się poddam i porzucę pisanie. Ale dzięki wam i waszym komentarzom (których co prawda mogłoby być więcej) piszę dalej i daje mi to ogromna przyjemność. Mam nadzieję, że wam w chodź połowie czytanie tego ff sprawia przyjemność, taką jak mi sprawia pisanie go.

I chciałam BARDZO BARDZO BARDZO podziękować z ponad 8000 wejść. Wiem, że przy innych blogach to niewiele, ale dla mnie to i tak duży sukces (nawet jeśli większość z tych wyświeleń nabijam ja)

Kocham was bardzo i dziękuje za czytanie tego bloga :)

Liczę na wasze komentarze i do następnego x

CZY KAŻDY KTO TO CZYTA MÓGŁBY SKOMENTOWAĆ? CHCIAŁABYM WIEDZIEĆ, CZY JEST DLA KOGO PISAĆ

PS: Czy znacie może jakaś modelkę/aktorkę, która według was pasuje do postaci Emmy? Jeśli tak to dajcie mi konieczni znać. To bardzo ważne.