Rozdział 1

W rozdziale występuje wulgarnie słownictwo. 

Biegłam tak szybko, jak tylko mojej nogi mi na to pozwoliły. Było już bardzo ciemno, w już pierwsza w nocy. Po co biegłam? Uciekałam. Przed kim? Przed jakimś czterdziesto letnim zboczeńcem. Gonił mnie odkąd wyszłam z klubu. Domyślam się, co chciał mi zrobić.

Była jesień. Pogoda wcale nie ułatwiała mi ucieczki. Mokre liście leżące na chodniku stanowiły ślizgawkę dla moich zmokniętych trampek. Dodatkowo padał deszcz. Czyli typowa Londyńska pogoda. Czułam, że już nie mogę, zawsze miałam słabą kondycję. Postanowiłam się zatrzymać, wydawało mi się, że ten facet jest daleko. Usiadłam na ławce i zaczęłam głęboko oddychać. Jednak myliłam się. Mężczyzna dobiegł do mnie i zanim zdążyłam się zorientować, że jest już blisko, przyparł mnie mocno do oparcia ławki.

- Zostaw mnie – Krzyknęłam tak głośni jak potrafiłam, jednak na niego to nie działo – powiedziałam kurwa, że masz mnie zostawić!

- Kotku nie martw się, jeśli nie będziesz się buntować to nam obojgu może być naprawdę miło, więc zamknij łaskawie swój ryj i pozwól mi działać! – powiedział i swoją ręką zaczął dotykać moje piersi.

Próbowałam go odepchnąć, ale się nie udało. Miał zdecydowanie za dużo siły. Poddałam się. No, bo co miałam zrobić? Wołać o pomoc? O tej godzinie pewnie nie ma tu żywej duszy.

- Zostaw ją! – Usłyszałam jakiś męski głos – KURWA CHUJU ZOSTAW JĄ W SPOKOJU!

Mężczyzna momentalnie oddalił się ode mnie i pobiegł w inną stronę. Pewnie się przestraszył, że mój ‘wybawca’ zgłosi to na policje.

- Nic ci nie jest? – Zapytał chłopak

- Jest ok. – powiedziałam chłodno.

Teraz, kiedy światło z latarni padało na niego miałam szansę zobaczyć, jak wygląda. Był to młody chłopak, chyba w moim wieku. Brunet, kręcone włosy opadające na jego czoło. Nie wyglądał na dobrze zbudowanego, raczej na pedała. Tak naprawdę gwałcicie przestraszył się jego ochrypłego głosu, który sprawiał, że brzmiał o wiele bardzie męsko.

- Na pewno? Może zawiozę cię do szpitala? Wiesz, mogliby cię przebadać, czy coś? Nie wyglądasz najlepiej.

- Powiedziałam kurwa, że wszystko jest ok.! – krzyknęłam

- Dobra, nie rzucaj się tak. Spodziewałem się raczej innej reakcji po tym jak cię uratowałem.

- To, co mam się rzucić na kolana i całować cię po stopach, bo mi ocaliłeś życie? Nie przesadzaj. Nie jesteś jakimś królem. – powiedziałam ostro

- Widzę, że strasz się być zimną suką. Nie no szacun – powiedział – Jestem Harry, a ty?

- A ja idę. Nara palancie – powiedziałam i ruszyła powolnym krokiem w stronę domu – A i jeszcze jedno! Nie jestem suką!

Widziałam jak chłopak mamrocze coś pod nosem, a potem odchodzi. Może przesadziłam, ale taka jestem. Jestem jebaną, chłodną dziewczyną bez uczuć. A najgorsze jest to, że ten cały Harry miał rację. Jestem zimną suką. Nie byłam także zawsze. Kiedyś byłam normalna nastolatką. Miałam wiele przyjaciół, dobre oceny, wspaniałą rodzinę, ale tego już nie ma. Wszystko zniknęło. I to moja wina. Od tej pory jestem taka okropna. Ale tak jestem, już się nie zmienię.

Wróciłam do domu o drugiej. Normalnie o tej porze siedziałabym jeszcze w klubie i piłabym do rana, ale przez dzisiejszy incydent ni mogłam. O dziwo byłam bardzo zmęczona. Poszłam wziąć prysznic, przebrałam się i wskoczyłam do łóżka.

Rano obudziłam się dość wcześnie jak na mnie, może to, dlatego, że w nocy nie mogłam spać. Narzuciłam na siebie ciepły szlafrok i zeszłam do kuchni. Oczywiście lodówka świeciła pustkami, bo jakoś od tygodnia nie miałam czasu na zakupy. Stwierdziłam, że w sumie mogę zadzwonić po chińszczyznę, żeby mieć potem co na obiad. Skierowałam się do swojego pokoju po telefon, ale nie mogłam go nigdzie znaleźć.

- Cholera – powiedziałam sama do siebie – znowu zgubiłam telefon? To już drugi w tym miesiącu.

Pewnie wypadł mi wczoraj, jak uciekałam przed tym zboczeńcem. Poszłam do salonu i wzięłam telefon stacjonarny. Postanowiłam zadzwonić na swoją komórkę, bo może rzuciłam ją gdzieś w kąt i jej nie widzę. Wybrałam numer i podniosłam słuchawkę do ucha. Jeden sygnał, drugi, trzeci, a mojego telefony ani nie widać, ani nie widać, ani nie słychać. Już miałam się rozłączyć, gdy usłyszałam TEN głos po drugiej stronie słuchawki.

- Tak słucham – powiedział z charakterystyczną dla niego chrypką

- Nie mów słucham, bo cię wyrucham – rzuciłam do słuchawki

- Jak dla mnie spoko – powiedział – Domyślam się, że to ty dziewczyno z parku

- Tak, brawo – powiedziałam oschle

- To, po co dzwonisz?

- Przecież wiesz, po co. Masz mój telefon idioto

- Widzę, że dalej jesteś zimną suką. – Powiedział Harry i na te słowa cała zesztywniałam. To okropne, że mnie tak nazywa.

- …y – nie wiedziałam co odpowiedzieć – Jak masz zamiar oddać mi telefon?

- Może spotkamy się w Starbucksie koło parku? No chyba, że mam przynieść ci go do domu?

- Może być starbucks – powiedziałam – To za godzinę?

- Jasne, to do zobaczenia

- No Nara

Dlaczego to ON musiał znaleźć ten głupi telefon? Osoba, która denerwuje mnie od pierwszej minuty naszego poznania i wyzywa mnie od suk. No dlaczego?

Mam jeszcze godzinę, więc muszę zacząć się przygotowywać. Poszłam do swojej sypialni, żeby się ogarnąć. Ubrałam na siebie czarne rurki, koszulę w kratę, a na stopy włożyłam moje niezawodne czarne Conversy. Wyprostowałam swoje lekko spuszone po nocy włosy i nałożyłam na nie warstwę lakieru. Zdecydowałam się także na lekki makijaż, co raczej nie jest w moim stylu. Jestem gotowa.

Do spotkania mam jeszcze 20 minut. Stwierdziłam, że Pójdę na nogach, bo spacer dobrze mi zrobi. Narzuciłam na siebie czarną skórzaną kurtkę i wyszłam z domu. Pogoda była o niebo lepsza niż wczoraj. Wprawdzie było dość chłodno, bo w końcu jest jesień, ale przynajmniej moje ukochane londyńskie słońce wyszło na chwilę zza chmur i rzuciło kilka promienie na moją twarz. Nim się obejrzałam, byłam już w Starbucksie. Harrego jeszcze nie było, więc zajęłam stolik i zamówiłam sobie moje ulubione karmelowe latte i rogalika, bo brak śniadania zaczął dawać o sobie znak. Kelner przyniósł mi zamówienie i w tym momencie do kawiarni wszedł Harry.

Tak prezentuje się rozdział pierwszy. Mam nadzieję, że się wam podoba. Postaram się, żeby następny był dłuższy. 

CZYTASZ = KOMENTUJESZ