Rozdział 33

Nauczyłam się ostatnio jednej ważnej rzeczy. Jeśli twój chłopak mówi, żebyś nie wychodziła na zewnątrz z mokrymi włosami, bo się rozchorujesz, to musisz go posłuchać. Ja tego nie zrobiłam i teraz żałuję. Od wczoraj nie robiłam nic innego poza leżeniem w łóżku i smarkaniem nosa. Czułam się fatalnie. Przez katar i kaszel trudno mi się oddychało, a moje oczy były podpuchnięte.

- Potrzebujesz czegoś, kochanie?  - zapytał Harry, siadając na łóżku obok mnie.

- Mógłbyś podać mi laptopa? Muszę trochę popracować.

- Nie ma mowy. Jesteś wykończona, nie będziesz pracować.

- Ale Harry - zajęczałam. - Muszę przeanalizować przychody i wydatki do poniedziałku.

- W takim razie zrobię to za ciebie - zaproponował, a ja popatrzyłam na niego zdziwiona - No co? Przez dwa lata studiowałem ekonomię i marketing.

- Ty studiowałeś? - zapytałam zaskoczona.

- Ej! Nie jestem taki głupi, jak ci się wydaję - powiedział, a ja wybuchnęłam śmiechem.

- W takim razie chodź tu i pokaż czego się nauczyłeś na tych studiach - poklepałam miejsce obok siebie, które zaraz zajął chłopak.

Wziął komputer na kolana i zaczął pracować, dostosowując się do moich wskazówek. Harry wciągnął się w wir rachunkowości, a ja czułam się naprawdę źle, więc postanowiłam się przespać, żeby się zregenerować.

***

- No no no, nieźle sobie poradziłeś - stwierdziłam, przyglądając się temu co robił Harry - Nie szukasz może pracy?

 - Pytasz serio?

- Sto procent powagi - oznajmiłam szczerze. - Nie chciałbyś u mnie pracować?

- Sam nie wiem. To dobra propozycja, ale nie chcę żeby wszyscy mówili, że mam pracę, bo jestem w związku z szefową.

- Dostajesz tą pracę ze względu na to, że jesteś dobry. A poza tym jeśli ktoś będzie mówił takie rzeczy, zostanie zwolniony.

- Więc jesteś typem ostrej szefowej? Szczerze mówiąc, podnieca mnie to - powiedział, patrząc na mnie sugestywnie, za co oberwał poduszką.

- Ale teraz na poważnie, Harry. Szukam kogoś do działu rachunkowości. Mogłabym spróbować cię przyjąć i zobaczymy, jak ci pójdzie. Jeśli będziesz sobie radził, to przyjmę cię na stałe.

- Czy ja wiem. Będę się czuł, jakbyś mnie utrzymywała.

- Przecież nie będę ci dawać pieniędzy od tak. Sam na nie zapracujesz.

- Cóż, muszę to przemyśleć. Daj mi czas.

***

Obudziłam się w środku nocy cała mokra od potu. Miałam dreszcze i gęsią skórkę. Dotknęłam dłonią czoła i tak ja myślałam, było gorące

- Harry , Harry - potrząsnęłam chłopakiem, próbując go obudzić.

- Co się dzieje? - zapytał zdezorientowany - kochanie, co się dzieję?

- Ja... nie wiem. Cała się trzęsę i chyba mam gorączkę.

Chłopak zerwał się z łóżka i pobiegł na dół, po chwili wracając w termometrem. Przyłożył go do mojego czoła i przytrzymał chwilkę, po czym popatrzył na liczby i zmarszczył czoło.

- Czterdzieści i pół - powiedział zmartwiony i złapał moją dłoń - musimy jechać do szpitala.

- Ale Harry, może po prostu...

- Nie ma innej opcji - przerwał mi chłopak. - Chodzi o twoje zdrowie.

Za poleceniem mojego chłopaka wygramoliłam sie z łóżka, a on pomógł mi się ubrać w getry i ciepłą bluzę, po czym opatulił mnie w kurtkę i czapkę i zaniósł do samochodu. Dojechaliśmy do szpitala po dziesięciu minutach. Pielęgniarka pokierowała nas do izby przyjęć, gdzie po trzydziestu minutach czekania, wypełnionymi kłótniami Harry'ego z personelem, zostaliśmy przyjęcie przez lekarza.

- Więc co z nią? - zapytał mój chłopak.

- Niech się pan uspokoi - powiedział doktor i wskazał na krzesło - proszę usiąść. Pańskie chodzenie w kółko doprowadza mnie do szału.

Brunet wykonał jego polecenie, a lekarz zaczął mówić.

- Ma pani grypę - oznajmił - musiała się pani wyziębić na zewnątrz, a poza tym pani organizm potrzebuje odpoczynku. Wypiszę pani antybiotyk. Proszę go brać przez dwa tygodnie.

- A co z pracą? - zapytałam, obtulając się bardziej kurtką.

- Radziłbym pozostać w domu przynajmniej przez pierwszy tydzień przyjmowania antybiotyku.

- Dobrze - do rozmowy wtrącił sie Harry. - Są jakieś inne zalecenia?

- Proszę pilnować, żeby pańska dziewczyna dużo odpoczywała, a najlepiej niech nigdzie nie wychodzi.

- Nie ma sprawy.

- Cóż, w takim razie dziękuje i życzę powrotu do zdrowia.

Opuściliśmy gabinet i ruszyliśmy do domu, po drodze wstępując do apteki, gdzie Harry kupił lekarstwa dla mnie. Gdy tylko wróciliśmy, chłopak opatulił mnie kołdrą i przez cały czas pilnował, żebym odpoczywała.

***

Tydzień minął naprawdę szybko. Harry opiekował się mną przez cały czas i praktycznie nie było czasu, żebyśmy nie byli razem. Generalnie znikał tylko wtedy, kiedy wysyłałam go do sklepu. Dzięki antybiotykowi poczułam się o niebo lepiej. Dreszcze i gorączka zniknęły, a ja przestałam czuć się słabo.

- Nadal uważam, że nie powinnaś iść do pracy - powiedział Harry, chyba po raz setny tego ranka.

- A ja wciąż ci powtarzam, że nie interesuje mnie to, co myślisz, bo i tak pójdę.

- Ale lekarz powiedział... - zaczął, ale mu przerwałam.

- Lekarz powiedział, że mam zostać w domu tydzień, a właśnie tyle czasu minęło. Więc teraz przepraszam, ale muszę cię opuścić, bo wychodzę do pracy - cmoknęłam go w policzek i wyszłam z domu.

Z powodu zakorkowanych dróg, podjechałam pod budynek 'Smith Corporation' dopiero po czterdziestu minutach. Poprawiłam kołnierzyk płaszcza i weszłam do budynku. Dziewczyna siedząca na recepcji, której imienia wciąż nie znam, posłała mi lekki uśmiech i skinęła głową, więc odpowiedziałam jej tym samy. Stukot moich obcasów rozniósł się echem po lobby, gdy podążałam do windy. Wcisnęłam przycisk i czekałam, aż winda przyjedzie. Usłyszałam charakterystyczny dźwięk, oznaczający, jej przyjazd, gdy wpadł we mnie jakiś chłopak.

- Strasznie cię przepraszam, nie zauważyłem cię - zaczął się tłumaczyć, kiedy obydwoje wsiadaliśmy do windy.

Zlustrowałam go wzrokiem. Był to bardzo przystojny brunet.  Miał na sobie eleganckie czarne spodnie i białą koszulę, która opinała jego mięśnie. Posłał mi piękny uśmiech i przeczesał ręką swoje włosy.

- Pracujesz tu? - zapytał, na co pokiwałam głową - Zazdroszczę ci. Właśnie idę na rozmowę o pracę. Mam nadzieję, że mnie przyjmą. Chociaż słyszałem, że pani prezes to straszna suka.

Cóż, z ciebie straszny dupek.

- Tak w ogóle, mam na imię Luke - wyciągnął rękę w moją stronę, a ja uścisnęłam ją ze sztucznym uśmiechem - A ty?

 - Emma.

- Masz na imię tak, jak szefowa. Mam nadzieję, że one będzie chociaż w połowie tak piękna jak ty.

Gdybyś tylko wiedział z kim rozmawiasz, dupku.

Na szczęście dojechaliśmy już na ostatnie piętro, więc opuściłam chłopaka, który życzył mi miłego dnia i udałam się do gabinetu.

- Dzień dobry - powiedziała z uśmiechem Kimberly - Miło znowu widzieć panią w dobrej formie. Mam nadzieję, że czuje się pani już lepiej.

- Kimberly, ja zawsze jestem w dobrej formie. Ale jeśli chcesz, żebym poczuła się lepiej to załatw mi dużą latte i jakieś pyszne ciastko.

Ominęłam dziewczynę i weszłam do swojego biura. Zrzuciłam z siebie płaszcz i powiesiłam go na wieszaku, po czym usiadłam przy biurku i zaczęłam pracę. Po chwili Kimberly przyniosła moją kawę i oznajmiła, że przyszedł ktoś w sprawię pracy, więc powiedziałam, żeby go wpuściła. Drzwi się otworzyły, a w nich stanął Luke, którego miałam "przyjemność" poznać już wcześniej.

- Emma? A co ty robisz w gabinecie szefowej? - zapytał, wchodząc do środka pomieszczenia.

Czy on naprawdę jest taki tępy?

- Zgaduję, że nią jestem?

- Żartujesz?

- Emma Smith, prezes Smith Corporation - wyciągnęłam dłoń w jego strona, przedstawiając się.

- Ja..Ja..bo.. - chłopak zrobił się cały czerwony i zaczął się jąkać, zapewne myśląc o tym, że nazwał mnie wcześniej suką.

- Przyniosłeś CV? - zapytałam, nie chcąc drążyć tematu.

- Um...tak, proszę - podał mi dokument i usiadł na krześle naprzeciwko mnie.

Spojrzałam na nie, czytając wszystkie potrzebne dane. Luke odbył już staż w kilku firmach. Otrzymał wiele pozytywnych opinii od swoich poprzednich pracodawców. 

- Naprawdę bardzo mi przykro, proszę pani. Jeśli cię...to znaczy panią uraziłem to przepraszam. Zrozumiem, jeśli nie dostanę tej pracy.

- Gratuluję. właśnie zostałeś pracownikiem Smith Corporation. Zaczynasz od jutra - przerwałam mu, uśmiechając się.

- Na prawdę? - zapytał z niedowierzaniem.

- Tak. I mów mi Emma, skoro już zacząłeś. W końcu jesteśmy w tym samym wieku.

- Dziękuję, Postaram się nie zawieść.

- Pracę zaczynasz o dziewiątej rano. A teraz spadaj, bo mam dużo do zrobienia.

________________________________________________________________

I udało mi się w końcu dokończyć rozdział 33 :) I co myślicie? Jak wam się podoba? Wiem, jest krótki, ale nie chciałam już dłużej zwlekać.

Przy okazji chciałabym przeprosić, za to, że w rozdziale jest dużo przeskoków czasowych (wiecie: ***), ale muszę trochę przyśpieszyć akcję, bo niedługo drama! Koniec sielanki haha. 

Nie, ale tak na serio, to mam nadzieję, żę rozdział się wam spodobał i naprawdę liczę na wasze opinie w komentarzach. 

A i jeśli będzie 7/8 komentarzy to postaram się za 2 lub trzy dni dodać kolejny rozdział :) Więc wszystko w waszych rękach.

CZYTASZ = KOMENTUJESZ

Do następnego xx